‘Uw dochter heeft acht gaatjes en er moet een kies uit.” Terwijl ze zelf nog geen flauw benul heeft van het donderwoord dat zojuist over haar melkgebitje is gedecreteerd, voel ik, zittend bij de tandartsstoel van mijn vijfjarige dochter, direct een golf van schrik, afschuw en schaamte door m’n lijf rollen.
Schrik, want hoe is dit in godsnaam mogelijk? We poetsen secuur, vaak genoeg, lang genoeg, binnen, buiten, onder, boven – wat kunnen we over het hoofd hebben gezien? Afschuw, want kijk haar daar liggen met haar kinderlijke onschuld, de lieve kleuter, vanuit het niets veroordeeld tot achtmaal amalgaam plus totaalontwrichting van een melkmolaar. Schaamte over dit alles.
Lees hier verder: https://www.nrc.nl/nieuws/2022...
